“Omdat onze ouderen het beste verdienen.” Dat schreef Stella Braam in mijn exemplaar van haar boek over haar vader. In 2003 wordt het duidelijk dat René van Neer, de vader van auteur Braam, niet langer op zichzelf kan wonen en opgenomen moet worden in een verpleeghuis.

Stella Braam beschrijft beeldend en herkenbaar de machteloosheid waaraan een Alzheimer-patient wordt overgeleverd. Langzaamaan worden allerlei rechten hem afgenomen.  Personeel dat zeker van goede wil is en ook beseft dat de behandeling van verpleeghuisbewoners meer persoonsgericht, uitdagender voor de bewoner en intensiever moet, heeft simpelweg  niet de tijd om meer te doen dan mensen rustig te houden. Maanden achtereen worden rustgevende medicijnen, antipsychotica, toegediend, die het zenuwstelsel feitelijk nog verder beschadigen. “Maar dan zijn de mensen tenminste rustig.” Doordat er weinig aandacht aan de bewoner gegeven kan worden, gaat de achteruitgang op ontluisterende wijze door. Willen wij zo aan ons einde komen? Het overkomt nu deze vader, maar uiteindelijk kan ieder mens getroffen worden door de komende dementiegolf.

Het proces van verlies van rechten en inspraak beschrijft Stella Braam. Aan het einde van het boek komen haar vader en zij met een eisenpakket (de ‘eislijst’) voor verbetering van de zorg voor dementerenden. Meer aandacht voor wensen van de dementerende, meer rechten om zelf regie te houden. Een hele begrijpelijke lijst, maar moeilijk te realiseren.

Het boek is een prima en zeer toegankelijke manier om meer inzicht te krijgen in de organisatie van zorg aan dementerenden.

Wat kunnen mensen zich vermalen voelen in een bureaucratie. Regels en formaliteiten die bedoeld zijn om eerlijk en netjes te werken, gaan tegen mensen werken, omdat ze onoverzichtelijk zijn, eindeloos veel nuances kennen die een gewoon mens niet kent, veel tijd vergen voordat een besluit valt. Wanneer je zorg gaat aanvragen, kom je in een wereld terecht waar papier belangrijker is dan de mens.

Die wereld beschrijft Conny Braam, die voor haar moeder na een herseninfarct zorg aanvraagt. De juiste zorg zien te krijgen, betekent afhankelijk zijn van indicatiestellers, van procedures, van zorgaanbieders, van wijzigingen in regels en van interpretaties van wetteksten. Besluiten staan vervolgens in vakjargon vermeld. En alles kost heel veel tijd.

Dat is met vrolijke, maar overduidelijke, frustratie beschreven in dit boek. Het boek is een aanrader voor ieder die in een bureaucratie werkt. Want als je de details uit de zorg even wegdenkt, komt deze regeldrift en onoverzichtelijke uitvoering natuurlijk ook voor in de sociale zekerheid, in het verzekeringswezen, bij vergunningverlening, de belastingen en meer.

Heb het boek met de nodige rillingen gelezen.

Ben zelf werkzaam in de thuiszorg,heb veel met dementerenden te maken,maar probeer met de tijd die we er voor krijgen(indicatie) ze zo goed mogelijk te helpen. Ook om de familie te ontlasten.

Protocollen zijn er om ons personeel te beschermen maar maken je het soms moeilijk om je werk naar behoren uit tevoeren.

Een heel goed boek wat precies de wereld aan geeft waar je mee te maken krijgt.