Ik heb Alzheimer

“Omdat onze ouderen het beste verdienen.” Dat schreef Stella Braam in mijn exemplaar van haar boek over haar vader. In 2003 wordt het duidelijk dat René van Neer, de vader van auteur Braam, niet langer op zichzelf kan wonen en opgenomen moet worden in een verpleeghuis.

Stella Braam beschrijft beeldend en herkenbaar de machteloosheid waaraan een Alzheimer-patient wordt overgeleverd. Langzaamaan worden allerlei rechten hem afgenomen.  Personeel dat zeker van goede wil is en ook beseft dat de behandeling van verpleeghuisbewoners meer persoonsgericht, uitdagender voor de bewoner en intensiever moet, heeft simpelweg  niet de tijd om meer te doen dan mensen rustig te houden. Maanden achtereen worden rustgevende medicijnen, antipsychotica, toegediend, die het zenuwstelsel feitelijk nog verder beschadigen. “Maar dan zijn de mensen tenminste rustig.” Doordat er weinig aandacht aan de bewoner gegeven kan worden, gaat de achteruitgang op ontluisterende wijze door. Willen wij zo aan ons einde komen? Het overkomt nu deze vader, maar uiteindelijk kan ieder mens getroffen worden door de komende dementiegolf.

Het proces van verlies van rechten en inspraak beschrijft Stella Braam. Aan het einde van het boek komen haar vader en zij met een eisenpakket (de ‘eislijst’) voor verbetering van de zorg voor dementerenden. Meer aandacht voor wensen van de dementerende, meer rechten om zelf regie te houden. Een hele begrijpelijke lijst, maar moeilijk te realiseren.

Het boek is een prima en zeer toegankelijke manier om meer inzicht te krijgen in de organisatie van zorg aan dementerenden.

Een goed boek. Stella Braam weet het probleem duidelijk weer te gevebn, doet dit niet op een uitsluitend sombere manier. Ze geeft heel goed weer de wordsteling van haar vader die niet kan verdragen dat hij van de wereld wegglijdt en zich op alle mogelijke manieren staande probeert te houden. Heel goed.