In dit boek volgen we Wilbur wiens moeder bij de geboorte sterft. Zijn vader slaat op de vlucht. Via een weeshuis (waar de directeur en zijn vrouw hem in huis opnemen en zien als hun nooit gekregen eigen kind) komt Wilbur bij zijn grootouders in Ierland waar hij een aantal jaren woont. Zijn grootvader is, getekend door een gebeurtenis in het verleden, een norse man, met zijn grootmoeder Orla krijgt Wilbur echter een diepe band. Op school wordt Wilbur gepest en buitengesloten maar toch ontstaat er uiteindelijk een vriendschap met Conor, zijn grootste pestkop.

Als Orla overlijdt gaat Wilbur zijn de buurman en vriend Colm Finnerty wonen, van daaruit komt Wilbur komt terecht in een pleeggezin. Een van de weinige goede dingen tijdens zijn verblijf bij de Conway's is de vriendschap die hij sluit met een oudere man: Matthew Fitsgerald. Wilbur ontpopt zich op school tot een bovenmatige leerling, en hij speelt ook virtuoos cello.

Bij een kwalificatieronde van cellisten besluit Wilbur ervandoor te gaan en zijn vader te gaan zoeken die in Zweden zou verblijven. Het spoor loopt echter naar Amerika.

Wilbur komt terug bij zijn pleegouders, maar beland in een opvoedingsgesticht, als hij een brandje heeft gesticht. Wilbur voelt zich veilig op deze plek en hij doet er alles aan om hier te kunnen blijven tot zijn achttiende tot hij zijn erfenis kan opeisen en zelfstandig een leven kan opbouwen. Hij wordt echter ontslaan en opgehaald door Alice, de vroegere directrice van het weeshuis. Zij neemt hem mee naar Amerika waar zij samen een bestaan opbouwen en Wilbur de zoektocht naar zijn vader weer oppakt. Alice helpt hem hierbij.

Wilbur komt terecht in een omstreden kliniek voor zelfmoordenaars. Hier ontmoet hij Aimee waar hij een ambivalente liefdesrelatie mee krijgt. Als hij vertrekt gaat hij wonen in een hotel voor oude mannen, waar hij de kost verdiend met klusjes doen.

Ondanks de toch trieste verhaallijn leest boek bijzonder prettig: elk personage wekt iets van sympathie op. Het zit Wilbur niet mee in het leven: hij moet vaak afscheid nemen van mensen waar hij van houdt, en Wilbur is bijna levensmoe als hij bij een waarzegster het inzicht krijgt dat hij kan kiezen uit twee wegen. In plaats van te verdrinken in zijn troosteloze leven, besluit Wilbur na veel omzwervingen (naar huis) te zwemmen.

Een geweldig boek, zowel avonturenroman als bildungsroman, dat zeer de moeite van het lezen waard is.

Een Pianostemmer vertrekt op last van de Koningin naar Birma in de laat 19e eeuw om een vleugel te stemmen. De vleugel is van een arts/militair  die op zijn eigen manier vrede weet te houden met de lokale bevolking. De pianostemmer raakt hier ongewild bij betrokken. Zijn pianospel wordt gebruikt om plaatselijke heersers te plezieren. Wanner de nederzetting waar hij verblijft, aangevallen wordt, vlucht hij met de piano. Hij wordt echter aangehouden en beschuldigd van verraad.

Wat een geweldig boek om te lezen, je kunt het niet wegleggen. De vele dialogen zijn prettig geschreven en maakt het boek zeer prettig leesbaar. het verhaal is ongewoon van sfeer, en weet (neem ik aan) de Birmese cultuur  en natuur goed te beschrijven.

In deze lijvige roman (425 pag) volgen we Zaira op haar reizen. Zij groeit op, op een landgoed in Roemenië, bij haar oma, tante Sofia, neef Zizi en de bedienden. Haar ouders hebben weinig oog voor haar. De toneelstukjes waar Zizi haar mee vermaakt vormen de basis van haar latere poppenspel, waar ze beroemd mee wordt.

Zaira vertelt over haar reis van haar geboortedorp via Boekarest en Praag naar Amerika, over haar reis van haar eerste vriendje Paul tot de uiteindelijk weer terecht komt bij haar echte liefde Traian. Zaira verhaalt over haar reis van poppenspeelster in Roemenie tot hotelier in Amerika, en haar terugkomst in Roemenië.

Florescu beschrijft in dit boek treffend hoe bepalend het communisme is geweest in Roemenië. Zaira, dochter van grootgrondbezitters, die hun eigendommen zien verdwijnen in de handen van de communisten. Een zoon van een van hun boeren wordt communist en speelt een bepalende rol in het leven van Zaira.

De personages worden echter met humor neergezet.

De woorden van haar oma bij de geboorte van Zizi zijn tekenend voor de familiebanden:”Nog een meisje, dat ontbrak er nog aan” . Oma bestuurt met ijzeren hand het landgoed en de familie, haar ouders leiden een leven waar Zaira bijna geen plaats in heeft, en haar dochter waar Zaira maar geen contact mee krijgt. Florescu zet ze evengoed op een dusdanige manier neer, dat je van ze gaat houden of respecteren. Met Zizi heeft Zaira een speciale band: zij communiceren met elkaar via de personages die Zizi in het leven roept.

Ik heb genoten van dit boek. Er zit flink vaart in het verhaal en ondanks de teleurstellingen die Zaira moet verslaan, is het geen somber boek. De dialogen zijn prettig leesbaar, ik zou er alleen zelf voor gekozen hebben om de teksten per persoon op een nieuwe regel te beginnen. Dat zou voor mij wat duidelijk er hebben gemaakt welke tekst bij welk personage hoort.

Wat een pageturner. Het verhaal is spannend opgebouw. De oplossingen die komen lijken erg aannemelijk, maar tot het eind blijft het spannend wie de sneeuwman nou is.

De karakters worden goed uitgewerkt, 

Ik heb genoten van het boek, dit was mijn eerste' Nesbo ', maar zeker niet de laatste.